Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

полюс, -а, мужчынскі род
  1. Пункт перасячэння з зямной паверхняй уяўнай восі вярчэння Зямлі. Паўночны полюс. // Мясцовасць вакол гэтага пункта. Яшчэ тыдні за два да ад'езду Толева маці пачала збіраць і старанна ўпакоўваць чамаданы, быццам яны адпраўляліся на які Паўночны полюс. ← Міхась Даніленка.
  2. спецыяльны тэрмін Адзін з двух супрацьлеглых канцоў электрычнага ланцуга. Дадатны полюс. // Адзін з двух супрацьлеглых канцоў магпіта або электрамагніта.
  3. пераноснае значэнне; звычайна мн. (полюсы, -саў). Што-н. зусім супрацьлеглае чаму-н. Міжволі прыгадаўся Іван Леўкін. Дзве славутасці — Леўкін і Задруцкі. Розныя людзі. Розныя душэўныя полюсы. ← Уладзімір Дадзіёмаў.
  •••
  Магнітны полюс — пункт зямнога шара, дзе магнітная стрэлка прымае вертыкальнае становішча.

❌

полюс

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова полюс
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	по́люс мн. по́люсы
Родны каго? чаго?	по́люса мн. по́люсаў
Давальны каму? чаму?	по́люсу мн. по́люсам
Вінавальны каго? што?	по́люс мн. по́люсы
Творны кім? чым?	по́люсам мн. по́люсамі
Месны у кім? у чым?	по́люсе мн. по́люсах
Клічная форма	— мн. —

Слова полюс (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік полюс — у родным, давальным, творным і месным склоне

полюс

Навігатар

Мемчыкі