STARNIK
STARNIK
аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне
праскланяць слова апокрыф
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
апо́крыф мн. апо́крыфы |
| Родны каго? чаго? |
апо́крыфа мн. апо́крыфаў |
| Давальны каму? чаму? |
апо́крыфу мн. апо́крыфам |
| Вінавальны каго? што? |
апо́крыф мн. апо́крыфы |
| Творны кім? чым? |
апо́крыфам мн. апо́крыфамі |
| Месны у кім? у чым? |
апо́крыфе мн. апо́крыфах |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
Хто сябе хваліць, няхай таго пярун спаліць.
Не хвалі сябе, няхай людзі пахваляць.
Чужая пахвала як гром грыміць, а самахвальства смярдзіць.
Усё заўжды заканчваецца добра. Калі ўсё закончылася дрэнна, значыць гэта яшчэ не канец.
apokryf — беларуская лацінка
Слова апокрыф (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік апокрыф — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове аполаг + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› апо́ка (5)
(4) гры́ф ‹
› апо́кавы (7)
(4) гры́ф ‹
› апо́капа (7)
(8) лагагры́ф ‹
› апо́лаг (6)
(7) тэнэры́ф ‹
› апо́лак (6)
(5) шэры́ф ‹
› апо́латы (7)
(3) ты́ф ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.
