Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

арда, -ы, ДМ -дзе; мн. орды, -аў; жаночы род
  1. Назва дзяржаўных утварэнняў, якія вылучыліся пасля драблення мангольскай дзяржавы Чынгісхана, а таксама стаўка, месцазнаходжанне яе правіцеляў. Залатая арда. Крымская арда. Астраханская арда. // Назва саюзаў вандроўных плямёнаў.
  2. Мангола-татарскае войска, якое ўварвалася ў межы старажытнай Русі. // Пра полчышчы азвярэлых варожых войск. Фашысцкія орды. ▪ Паўстань, народ, злучы ўсе сілы Супроць тэўтонскае арды, Супроць пачвары тупарылай, Што нішчыць сёлы, гарады! ← Якуб Колас.
  3. пераноснае значэнне Шумны і неарганізаваны натоўп, зборышча. Наляцелі скурадзёры — Паны чорнаю ардой. ← Максім Танк.
   [Ад цюрк. ordu — палатка хана.]

❌

арда

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова арда
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	арда́ мн. о́рды, (2, 3, 4) арды́
Родны каго? чаго?	арды́ мн. о́рд, о́рдаў
Давальны каму? чаму?	ардзе́ мн. о́рдам
Вінавальны каго? што?	арду́ мн. о́рды, (2, 3, 4) арды́
Творны кім? чым?	ардо́й, ардо́ю мн. о́рдамі
Месны у кім? у чым?	ардзе́ мн. о́рдах
Клічная форма	— мн. —

Слова арда (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік арда — у родным, давальным, творным і месным склоне

арда

Навігатар

Мемчыкі