Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

пуза, -а, ніякі род
  размоўнае слова
  1. Жывот чалавека або жывёліны. Умее .. [трактарыст] і на пузе поўзаць, і дагары паляжаць пад трактарам, калі спатрэбіцца. ← Якуб Ермаловіч. Ромка цаляе ў голае Петрыкава пуза вадою з конаўкі, не трапляе, і хлопчык аж заходзіцца ад вясёлага, дураслівага рогату. ← Павел Місько. Лёд трэснуў, і ў чорнай палонцы паказалася белае пуза рыбіны. ← Рыгор Ігнаценка. / у пераноснае значэнне ужыв. Шэрым пузам душаць хмары Поля нудныя абшары. ← Кандрат Крапіва. З-пад белага, бліскучага пуза самалёта раптам папоўз чорны дым. ← Алесь Асіпенка.
  2. пагардлівае Пра вялікі, тоўсты жывот у чалавека. Круглае пуза так далёка выдавалася ўперад, што пэўна пан не бачыў за ім сваіх кароценькіх ножак. ← Якуб Колас.
  •••
  Ад пуза — уволю, удосталь (наесціся, напіцца і пад.).

❌

пуза

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова пуза
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	пу́за мн. пу́зы
Родны каго? чаго?	пу́за мн. пу́заў
Давальны каму? чаму?	пу́зу мн. пу́зам
Вінавальны каго? што?	пу́за мн. пу́зы
Творны кім? чым?	пу́зам мн. пу́замі
Месны у кім? у чым?	пу́зе мн. пу́зах
Клічная форма	— мн. —

Слова пуза (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік пуза — у родным, давальным, творным і месным склоне

пуза

Навігатар

Мемчыкі