Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 руіна, -ы, жаночы род
  1. звычайна мн. (руіны, -ін). Рэшткі разбуранага збудавання, паселішча. Было горка і цяжка мінчанам: Дзе быў горад — руіны адны. ← Анатоль Астрэйка. Руіны ў горадзе паступова знікалі, горад аднаўляўся, залечваў раны. ← Тарас Хадкевіч. Яшчэ дыміліся руіны, Вайна грымела навакол, А ўжо твой голас сакаліны Мы сэрцам чулі, камсамол. ← Мікола Хведаровіч. // размоўнае слова устарэлае Збудаванне, якое знаходзіцца ў вельмі запушчаным стане. Падрыхтаваўшы ўсё да вечарыны, Яна [Альбіна] на рэчку выйшла і крадком Пераплыла на лодцы да руіны На беразе пад ясенем старым. ← Змітрок Астапенка.
  2. пераноснае значэнне размоўнае слова Слабы, хворы ад старасці або якога-н. перажывання чалавек. І што сталася з дзяўчыны! Што зрабіла з яе цьма? Адна форма, стан руіны, А Ганусі ўжо няма... ← Якуб Колас. Аднак зусім нелагічна падаваць Быкоўскага [дзеючую асобу камедыі «Паўлінка»] старою руінаю, у дадатак да ўсяго брыдкаю і дурною. ← Максім Лужанін.
  •••
  Ляжаць у руінах гл. ляжаць.
   [Лац. ruina.]