мы абнавілі спэл-чэкер...

ацаніце

ў
і
фі́н — назоўнік фіна-уго́рскі — прыметнік
канцэпт

фіна

гэта
— лічынка

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова фіна
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон адзіночны лік
множны лік
Назоўны
хто? што?		 фі́на

мн.  фі́ны
Родны
каго? чаго?		 фі́ны

мн.  фі́н
Давальны
каму? чаму?		 фі́не

мн.  фі́нам
Вінавальны
каго? што?		 фі́ну

мн.  фі́ны
Творны
кім? чым?		 фі́най, фі́наю

мн.  фі́намі
Месны
у кім? у чым?		 фі́не

мн.  фі́нах
Клічная форма —

мн.  —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

«Капэрус маёй яблыньцы!» — калі вецер зваліў яблыньку і дрэву гамон.

гэта як халэмус, толькі капэрус

Без літары А можна скласці толькі 11% ад усіх слоў.

аааачмурэннааая моваааа

fina — беларуская лацінка

Слова фіна (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

назоўнік фіна — у родным, давальным, творным і месным склоне

дзе паставіць націск у слове фінагент + часціна мовы

выпадковае

спецпошук

правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0


› фімія́м (6)

(6) лясі́на ‹

› фімо́з (5)

(8) баля́сіна ‹

› фі́н (3)

(5) руі́на ‹

› фіна-уго́рскі (12)

(6) дафі́на ‹

› фі́на-угразна́вец (15)

(7) тарфі́на ‹

› фі́на-угразна́ўства (17)

(4) хі́на ‹


Мемчыкі

трохмоўны цэннік

Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.

вылізаць