STARNIK
STARNIK
аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне
праскланяць слова фіна
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
фі́на мн. фі́ны |
| Родны каго? чаго? |
фі́ны мн. фі́н |
| Давальны каму? чаму? |
фі́не мн. фі́нам |
| Вінавальны каго? што? |
фі́ну мн. фі́ны |
| Творны кім? чым? |
фі́най, фі́наю мн. фі́намі |
| Месны у кім? у чым? |
фі́не мн. фі́нах |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
Сарока сароку бачыць здалёку.
Свой свайго (чорт чорта) пазнаў і на піва пазваў.
Спачатку яны кажуць, што ў іх усё нармальна, а потым накручваюць дзясяткі кіламетраў пешшу пад сумныя песні ў навушніках.
fina — беларуская лацінка
Слова фіна (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік фіна — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове фінагент + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› фімія́м (6)
(6) лясі́на ‹
› фімо́з (5)
(8) баля́сіна ‹
› фі́н (3)
(5) руі́на ‹
› фіна-уго́рскі (12)
(6) дафі́на ‹
› фі́на-угразна́вец (15)
(7) тарфі́на ‹
› фі́на-угразна́ўства (17)
(4) хі́на ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.
