Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

ручка, -і, ДМ -чцы; Родны склон мн. -чак; жаночы род
  1. памяншальна-ласкальная форма да рука (у 1 знач.).
  2. Частка прадмета, за якую бяруцца рукой пры карыстанні ім. З калідора нехта ўзяўся за ручку дзвярэй. ← Яўген Васілёнак. На куфэрку ручка з медзі, Зверху ручку ўбачыш ледзьве. ← Уладзімір Дубоўка. // Прыстасаванне ў машынах, апаратах, якое служыць для прывядзення іх у дзеянне шляхам пакручвання рукой. Клімянок пакруціў ручкі прыёмніка. ← Уладзімір Шыцік.
  3. Пісьмовая прылада ў выглядзе палачкі, стрыжня, куды ўстаўляецца пяро. Потым я дастаў з дзедавай шафы чарніліцу, ручку. ← Змітрок Бядуля.
  •••
  Аўтаматычная ручка — тое, што і аўтаручка.
  Шарыкавая ручка — аўтаматычная ручка з шарыкам замест пяра для падачы чарнільнай масы.
  Дабіць да ручкі гл. дабіць.
  Давесці да ручкі гл. давесці.
  Дайсці (дабіцца) да ручкі гл. дайсці.

❌

ручка

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова ручка
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	ру́чка мн. ру́чкі
Родны каго? чаго?	ру́чкі мн. ру́чак
Давальны каму? чаму?	ру́чцы мн. ру́чкам
Вінавальны каго? што?	ру́чку мн. ру́чкі
Творны кім? чым?	ру́чкай, ру́чкаю мн. ру́чкамі
Месны у кім? у чым?	ру́чцы мн. ру́чках
Клічная форма	— мн. —

Слова ручка (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік ручка — у родным, давальным, творным і месным склоне

ручка

Навігатар

Мемчыкі