самаабуджэнне

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова самаабуджэнне
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	самаабуджэ́нне мн. самаабуджэ́нні
Родны каго? чаго?	самаабуджэ́ння мн. самаабуджэ́нняў
Давальны каму? чаму?	самаабуджэ́нню мн. самаабуджэ́нням
Вінавальны каго? што?	самаабуджэ́нне мн. самаабуджэ́нні
Творны кім? чым?	самаабуджэ́ннем мн. самаабуджэ́ннямі
Месны у кім? у чым?	самаабуджэ́нні мн. самаабуджэ́ннях
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Для мужчыны крыніцай пакут выступае злая і сварлівая жонка, баба (Сварлівая жонка горш, чым каню хамут; Узяў пілку на сваю шыйку; Бог стварыў два зла: бабу і казла; Баба з пекла родам; У бабы душы няма), а для жанчыны — ліхі муж (Ліхога любіць — сябе губіць; Мужык не мядзведзь, а мяса аб’есць; Сам мужычок з кулачок, а зла як у казла).

Мы з сябрамі сабраліся ў паход на 20 кіламетраў. Я так радаваўся, калі ўсё адмянілі.

samaabudžennie — беларуская лацінка

Слова самаабуджэнне (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: