Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

сан, -у, мужчынскі род
1. Званне, звязанае з пачэсным становішчам, з высокай пасадай у дарэвалюцыйнай Расіі. Сан пасла. Царскі сан. Баярскі сан. // Становішча, якое займае хто-н. Не знаў я пры знаёмстве нашым, які твой [Хурсан] чын, які твой сан. ← Мікола Аўрамчык. / у у іранічным сэнсе ужыв. У найвышэйшым сапе Быў дзядзька-прастарэка. Бывала, як прыстане — Уморыць чалавека. ← Васіль Вітка.
2. Званне духоўнай асобы, служыцеля культу. [Аляксей:] — Паказвае [поп] — ты, хлопча, мяне акуратненька гэтак падрэж патроху, паціху, каб сану не парушыць. ← Іван Чыгрынаў. — Грашыць не будзе [поп], Не дазволіць сан яму святы... ← Антон Бялевіч. [Лазавік:] — А вы не з духоўных асоб? [Галавеня:] — У гадалі. Насіў расу, але адрокся ад сану. ← Васіль Хомчанка.

❌

сан

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова сан
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	са́н мн. са́ны
Родны каго? чаго?	са́ну мн. са́наў
Давальны каму? чаму?	са́ну мн. са́нам
Вінавальны каго? што?	са́н мн. са́ны
Творны кім? чым?	са́нам мн. са́намі
Месны у кім? у чым?	са́не мн. са́нах
Клічная форма	— мн. —

Слова сан (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік сан — у родным, давальным, творным і месным склоне

сан

Навігатар

Мемчыкі