Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

свістун, -а, мужчынскі род
  1. Той, хто свішча, любіць свістаць. Санька — лепшы свістун на нашай вуліцы. Закладзе чатыры пальцы ў рот ды як дзьмухне — мёртвы падскочыць. ← Іван Сяркоў.
  2. пераноснае значэнне Чалавек, які шмат гаворыць, а мала робіць, які несур'ёзна адносіцца да справы; балбатун. Дзед меў да сецей нахіленне, А вудзіць — не: не меў цярпення І не любіў наогул вуды І гэтай вудавай маруды, Во вуды любяць больш паны І, выбачайце, свістуны. ← Якуб Колас. Свет.. [Мані] зачыніўся, як прыехаў гэты свістун [Антось Бандура]. ← Алена Васілевіч.
  •••
  Арэх-свістун гл. арэх.

❌

свістун

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, адушаўлёны, асабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова свістун
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	свісту́н мн. свістуны́
Родны каго? чаго?	свістуна́ мн. свістуно́ў
Давальны каму? чаму?	свістуну́ мн. свістуна́м
Вінавальны каго? што?	свістуна́ мн. свістуно́ў
Творны кім? чым?	свістуно́м мн. свістуна́мі
Месны у кім? у чым?	свістуне́ мн. свістуна́х
Клічная форма	— мн. —

Слова свістун (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік свістун — у родным, давальным, творным і месным склоне

свістун

Навігатар

Мемчыкі