Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

сліна, -ы, жаночы род
  Цягучая вадкасць, якая выдзяляецца асобымі залозамі ў поласці рота чалавека і жывёлы і садзейнічае змочванню і пераварванню ежы. [Кузьма:] — Ды такая паляндвіца! Свіціцца проста. У мяне аж сліна пацякла, калі ўбачыў. ← Якуб Ермаловіч. [Пніцкі] ўжо .. у смак гаворкі ўваходзіў: пырскаў слінаю, патрасаў плячыма. ← Кузьма Чорны. Стаіць ураднік, выцірае рукавом сліну з рота, твар злосны і крывіцца ад знявагі. ← Васіль Каваль.
  •••
  Глытаць сліну гл. глытаць.

❌

сліна

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова сліна
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	слі́на мн. слі́ны
Родны каго? чаго?	слі́ны мн. слі́н
Давальны каму? чаму?	слі́не мн. слі́нам
Вінавальны каго? што?	слі́ну мн. слі́ны
Творны кім? чым?	слі́най, слі́наю мн. слі́намі
Месны у кім? у чым?	слі́не мн. слі́нах
Клічная форма	— мн. —

скарбніца

Адна твая суседка цягае аднаго хлопца ў тыдзень, а другая — пяць за вечар. Хочаш ведаць, як іх называць?

класіфікацыя суседак

Час чакання таксі, калі я нікуды не спяшаюся: машына прыехала праз хвіліну;
калі я спазняюся: ваша Toyota Prius яшчэ на заводзе ў Японіі.

Слова сліна (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік сліна — у родным, давальным, творным і месным склоне

Навігатар

Мемчыкі

Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.

па-беларуску: дзын / дзінь