Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

сухоты, -аў; адзіночны лік няма.
  1. Тое, што і туберкулёз. Казінае малако лічылася найлепшым ратункам ад сухотаў, ад усякай знямогі, кашлю, болю ў грудзях. ← Аляксей Кулакоўскі. // пераноснае значэнне жартаўлівае Пра адсутнасць грошай, безграшоўе. Цапнуў, лапнуў [Васіль] па кішэнях — сухоты. ← Мікола Гроднеў.
  2. размоўнае слова Клопат, непрыемнасць. — Праўда, Янка! — падтрымаў Тукалу Лабановіч і потым сур'ёзна сказаў: — Мы не цягаемся, а ідзём да пэўнай мэты, каб рабіць сухоты цару, разумееш? ← Якуб Колас. Бабка хуценька дастае з куфра банькі, выцірае іх ручніком. — Ой, божа ж мой, і адкуль на маю галаву сухоты такія... ← Клаўдзія Каліна.
  •••
  Скарацечныя сухоты (устарэлае) — туберкулёз, які хутка развіваецца і прыводзіць да смерці.

❌

сухоты

гэта

назоўнік
толькі множны лік
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
множналікавы

праскланяць слова сухоты
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	— мн. сухо́ты
Родны каго? чаго?	— мн. сухо́таў
Давальны каму? чаму?	— мн. сухо́там
Вінавальны каго? што?	— мн. сухо́ты
Творны кім? чым?	— мн. сухо́тамі
Месны у кім? у чым?	— мн. сухо́тах
Клічная форма	— мн. —

Слова сухоты (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік сухоты — у родным, давальным, творным і месным склоне

сухоты

Навігатар

Мемчыкі