Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

туз¹, -а; мн. тузы, -оў; мужчынскі род
  1. Старшая ў сваёй масці ігральная карта з адным ачком пасярэдзіне. Піковы туз. ▪ Шаірка паклаў перад Бандарэнкам карту, сказаўшы: — Табе, як начальніку, туга. ← Алесь Асіпенка.
  2. пераноснае значэнне; чаго або які. размоўнае слова Багаты чалавек, высокапастаўленая, уплывовая асоба. Фінансавыя тузы Амерыкі. ▪ Нью-Йорк не знаў такіх падзей. Тузы глядзяць з пагардай: ідуць натоўпы цэлы дзень у Мэдзісан Сквер-Гардэн. ← Анатоль Вялюгін. У зале было паўнютка. На пярэдніх радах сядзелі гарадскія тузы, афіцэры з жонкамі, настаўнікі. ← Сцяпан Александровіч. // Пра вядомага, праслаўленага ў якой-н. галіне дзейнасці чалавека. Літаратурныя тузы. Тэатральныя тузы. // Таўстун, накормлены, напоены да адвалу. Наеўся, як туз. п'янюсенек — туз тузам.
   [Польск. tuz ад ням. Daus.]
туз², -а, мужчынскі род
  Невялікая лёгкая двухвёславая шлюпка для аднаго весляра.
   [Ад англ. two — два.]
туз³, -а, мужчынскі род
  У выразе: даць туза каму — моцна ўдарыць кулаком.

❌

туз

гэта

— асоба;ігральная карта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, адушаўлёны, асабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова туз
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	ту́з мн. тузы́
Родны каго? чаго?	ту́за мн. тузо́ў
Давальны каму? чаму?	ту́зу мн. туза́м
Вінавальны каго? што?	ту́за мн. тузо́ў
Творны кім? чым?	ту́зам мн. туза́мі
Месны у кім? у чым?	ту́зе мн. туза́х
Клічная форма	— мн. —

Слова туз (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік туз — у родным, давальным, творным і месным склоне

туз

Навігатар

Мемчыкі