Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 фарба, -ы, жаночы род
  1. Рэчыва, што надае той ці іншы колер прадметам, якія яно пакрывае або пасылае. На моцных «пульманах» У фарбе свежай Мільгаюць самазвалы, Трактары. ← Анатоль Астрэйка. З расчыненых дзвярэй пацягнула насустрач знаёмымі пахамі друкарскай фарбы і спрасаванай паперы. ← Тарас Хадкевіч. Удзень тут працавалі маляры, і ў клубе моцна пахла фарбай. ← Іван Шамякін. [Данік] кладзе, як і трэба, спачатку светла-жоўтую фарбу, дадаўшы да яе крышку зялёнай... ← Янка Брыль. // Слой такога рэчыва на якім-н. прадмеце. Насупраць вялікага дома Крушынскіх, стаяла сіняя драўляная хатка. З-пад фарбы на сценах, якая вісела шматкамі, выступала шараватае дрэва. ← Змітрок Бядуля. // размоўнае слова Памада, туш і інш. касметычныя сродкі. Нават губы, асіметрычна скрыўленыя, густа намазаныя яркай фіялетавай фарбай, не парушалі прыемнага ўражання. ← Уладзімір Шыцік. [Дзяўчына] плакала і разам са слязамі абцірала з твару сляды фарбы. ← Барыс Мікуліч.
  2. звычайна мн. (фарбы, -аў). Барва, колер, тон. Цьмянасцю пакрываліся ўсе яркія шматкаляровыя фарбы асенняй прыроды... ← Усевалад Краўчанка. Фарбы неба і вады мяняліся кожную хвіліну, і было ад гэтай прыгажосці чамусьці сумна. ← Алесь Адамовіч. За акном набірала фарбы вераснёвая раніца. ← Уладзімір Карпаў.
  3. звычайна мн. (фарбы, -аў); пераноснае значэнне Выразныя сродкі мовы, музыкі, сцэнічнага мастацтва і пад.; яркасць апісання ўяўленняў. Багдановіч.. узбагаціў беларускую паэзію новымі матывамі і фарбамі. ← Гіст. бел. сав. літ. Мікіта падрабязна расказаў пра ўсе затонскія падзеі, не пашкадаваў фарбаў, каб абмаляваць Чыкілевіча і ўсе яго махінацыі. ← Якуб Колас.
  4. Румянец; прыліў крыві. На.. твары [Рыгора] грала чырвоная фарба здароўя. ← Цішка Гартны. Гарачая фарба заліла твар дзяўчыны. ← Алесь Бажко. Раптам твар .. [Лены] пачаў траціць сваю фарбу. ← Мікола Ваданосаў.
  •••
  Згусціць фарбы гл. згусціць.
   [Ням. Farbe — фарба.]