Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

цуда, -а, Месны склон -дзе, ніякі род
  размоўнае слова
  1. Тое, што і цуд. Бацька, які чамусьці ніколі не здзіўляўся, сказаў, што гэта цуда яшчэ не зусім цуда, бо там, на радзіме, расце дрэва баабаб. ← Міхась Лынькоў. — Вось гэта закусачка! У сярэдзіне чэрвеня такое цуда! — ён [Савіцкі] узяў памідор і пяшчотна пагладзіў яго. ← Іван Шамякін.
  2. звычайна ў прыдатку. Пра тое, што вызначаецца, захапляе сваімі дадатнымі якасцямі. Сёлета выпала.. [Лёню] шчасце гнаць з бацькам па Прыпяці і Дняпру плыты аж да Кахоўкі, і ён там бачыў гэтую цуда-машыну. ← Усевалад Краўчанка.
  •••
  Цуда-юда — казачная пачвара.

❌

цуда

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова цуда
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	цу́да мн. цу́ды
Родны каго? чаго?	цу́да мн. цу́даў
Давальны каму? чаму?	цу́ду мн. цу́дам
Вінавальны каго? што?	цу́да мн. цу́ды
Творны кім? чым?	цу́дам мн. цу́дамі
Месны у кім? у чым?	цу́дзе мн. цу́дах
Клічная форма	— мн. —

скарбніца

непісьменна:
самы лепшы, прыгажэйшы горад, гэтая цукерка смачней

ступені параўнання якасных прыметнікаў

Слова цуда (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік цуда — у родным, давальным, творным і месным склоне

цуда

Навігатар

Мемчыкі