STARNIK
STARNIK
аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне
праскланяць слова чуб
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
чу́б мн. чубы́ |
| Родны каго? чаго? |
чу́ба мн. чубо́ў |
| Давальны каму? чаму? |
чу́бу мн. чуба́м |
| Вінавальны каго? што? |
чу́б мн. чубы́ |
| Творны кім? чым? |
чу́бам мн. чуба́мі |
| Месны у кім? у чым? |
чу́бе мн. чуба́х |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
Страчаліся — цалаваліся, а як у адну хату сышліся, дык за чубы ўзяліся.
— У нас на рабоце ёсць Валянцей. Ён такі дурны, нічога рабіць не ўмее. Мы за яго ўсё робім.
— Па-мойму, Валянцей не такі ўжо і дурны.
čub — беларуская лацінка
Слова чуб (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік чуб — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове чубайка + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› чо́ха (4)
(4) шру́б ‹
› чо́хканне (8)
(5) вы́руб ‹
› чо́хкаць (7)
(8) вугляру́б ‹
› чуба́йка (7)
(5) кашу́б ‹
› чуба́сенне (9)
(6) ка́даўб ‹
› чуба́сіцца (9)
(5) сто́ўб ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.
