шаўрма

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова шаўрма
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	шаўрма́ мн. —
Родны каго? чаго?	шаўрмы́ мн. —
Давальны каму? чаму?	шаўрме́ мн. —
Вінавальны каго? што?	шаўрму́ мн. —
Творны кім? чым?	шаўрмо́й, шаўрмо́ю мн. —
Месны у кім? у чым?	шаўрме́ мн. —
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

На Бога спадзявайся, але і сам старайся.
Божа, памажы, а сам не ляжы (але й сам падбяжы).
Працуй, нябожа, то і Бог паможа.

нябожа — ласкавы або спачувальны зварот да малодшага па гадах

кожны мованыцік («вы што, не можаце напісаць шаурма па-беларуску?») з цягам часу ператвараецца ў мованацыка («вы няправільна напісалі, ну якая шаварня?!»)

шаўрма праз ў, шоу праз у

Цікава, у якім годзе з'явіцца першая ў Мінску шыльдачка шаЎрма...

кава — кавярня, шава — шавярня?

Акцыя! Купі дзве шаўрмы і заплаці за абедзве.

Пасля мацоўні я люблю ўмяць дзве шаўрмы… Жартую, не хаджу я ў мацоўню.

šaŭrma — беларуская лацінка

Слова шаўрма (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: