швірганне

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова швірганне
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	швірга́нне мн. швірга́нні
Родны каго? чаго?	швірга́ння мн. швірга́нняў
Давальны каму? чаму?	швірга́нню мн. швірга́нням
Вінавальны каго? што?	швірга́нне мн. швірга́нні
Творны кім? чым?	швірга́ннем мн. швірга́ннямі
Месны у кім? у чым?	швірга́нні мн. швірга́ннях
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Што целу люба, то душы груба.
Смех — то дар багоў.

Хіба літаратурна замест ТОЕ казаць ТО?
Ці можна замест «якраз тое, што трэба» казаць «са́ма то»?

Замест таго каб сказаць дзяўчыне «я кахаю цябе», «я цябе люблю», «я жыць без цябе не магу», «я цябе абажаю, абожнюю, любая ты мая, дарагая», мы бубнелі тупую, бязладную, пачварную фразу: «давай з табой дружыць».

Уладзімір Караткевіч

švirhannie — беларуская лацінка

Слова швірганне (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: