STARNIK
STARNIK
аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
жаночы род
агульны, адушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне
праскланяць слова эпітура
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
эпіту́ра мн. эпіту́ры |
| Родны каго? чаго? |
эпіту́ры мн. эпіту́р |
| Давальны каму? чаму? |
эпіту́ры мн. эпіту́рам |
| Вінавальны каго? што? |
эпіту́ру мн. эпіту́р |
| Творны кім? чым? |
эпіту́рай, эпіту́раю мн. эпіту́рамі |
| Месны у кім? у чым? |
эпіту́ры мн. эпіту́рах |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
Стары гаворыць — гародзіць, ды на праўду выходзіць.
Стары са шляху не звядзе.
Жонка спытала мяне, чаму я так ціха размаўляю ў хаце. Я пажартаваў: баюся, што Марк Цукерберг праслухоўвае мяне. Жонка ў адказ засмяялася. І я засмяяўся. І Аліса засмяялася. І Сіры таксама…
epitura — беларуская лацінка
Слова эпітура (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік эпітура — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове эпітэліёма + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› эпіта́фія (8)
(15) стэрэагарнітура ‹
› эпіто́н (6)
(9) фурніту́ра ‹
› эпітрахо́іда (11)
(15) металафурніту́ра ‹
› эпітэліё́ма (10)
(8) тэсіту́ра ‹
› эпітэлізава́ны (13)
(9) рэдакту́ра ‹
› эпітэлізавацца (14)
(11) кантракту́ра ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.
