Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

ямка, -і, ДМ ямцы; Родны склон мн. ямак; жаночы род
памяншальная форма да яма (у 1 знач.); невялікая яма. У Максімавых варотах, у ямцы, ляжаў і вяла павільваў хвосцікам кабан-кормнік. ← Мікола Капыловіч. // Невялікае паглыбленне на чым-н., у чым-н. Вусны.. [Буракова] адразу пасмяглі, на шчоках большымі зрабіліся ямкі, і стала відаць многа маршчын каля вачэй. ← Якуб Ермаловіч. // Выемка, ніша з боку прыпечка, куды заграбаюць жар, попел. У ямцы на прыпечку тлела некалькі вугалёў, прысыпаных попелам. ← Рыгор Мурашка.

❌

ямка

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова ямка
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	я́мка мн. я́мкі
Родны каго? чаго?	я́мкі мн. я́мак
Давальны каму? чаму?	я́мцы мн. я́мкам
Вінавальны каго? што?	я́мку мн. я́мкі
Творны кім? чым?	я́мкай, я́мкаю мн. я́мкамі
Месны у кім? у чым?	я́мцы мн. я́мках
Клічная форма	— мн. —

— Здаецца, вы сказалі, што я вядзьмарка, старая баба, качарга і змяя, — ці праўда гэта?
— Гэта праўда, але я гэтага не казаў.

Слова ямка (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік ямка — у родным, давальным, творным і месным склоне

ямка

Навігатар

Мемчыкі