Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

блазнота, -ы, ДМ -ноце, жаночы род
  размоўнае слова
  1. Тое, што і блазан (у 1 знач.); малакасос. Дзіва што: ён жа ўжо не якая блазнота і яму смела можна даручыць такую важную справу! ← Алесь Якімовіч. [Гарашчэня:] — Малако матчына па губах не абсохла. Ай, блазнота! ← Ілья Гурскі. // зборны назоўнік Малеча, драбяза (пра дзяцей). Ды смех пачуецца блазноты: Вясне так рады малышы. ← Якуб Колас.
  2. Дураслівасць. Прафесар бачыў у паводзінах Сымонкі не зласлівасць і не простую дзіцячую блазноту. ← Павел Кавалёў.

❌

блазнота

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова блазнота
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	блазно́та мн. блазно́ты
Родны каго? чаго?	блазно́ты мн. блазно́т
Давальны каму? чаму?	блазно́це мн. блазно́там
Вінавальны каго? што?	блазно́ту мн. блазно́ты
Творны кім? чым?	блазно́тай, блазно́таю мн. блазно́тамі
Месны у кім? у чым?	блазно́це мн. блазно́тах
Клічная форма	— мн. —

скарбніца

му́сібыць — відаць (пабочнае слова)

Мусібыць, Старнік не зможа існаваць, бо данатаў кот наплакаў.

Слова блазнота (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік блазнота — у родным, давальным, творным і месным склоне

блазнота

Навігатар

Мемчыкі