STARNIK
STARNIK
аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне
праскланяць слова валакіта
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
валакі́та мн. валакі́ты |
| Родны каго? чаго? |
валакі́ты мн. валакі́т |
| Давальны каму? чаму? |
валакі́це мн. валакі́там |
| Вінавальны каго? што? |
валакі́ту мн. валакі́ты |
| Творны кім? чым? |
валакі́тай, валакі́таю мн. валакі́тамі |
| Месны у кім? у чым? |
валакі́це мн. валакі́тах |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
Чужое ўзяць — сваё згубіць.
Не бяры чужога: аддасі сваё.
Ты па чужое, а чорт па тваё.
правільна: бульбу спярша памыць, потым пачысціць, потым памыць яшчэ раз
і трэба мець калекцыю днушак: для сырога мяса, для хлеба, для гародніны-садавіны і г. д.
valakita — беларуская лацінка
Слова валакіта (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік валакіта — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове валакітнік + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› валада́ць (8)
(11) маладзяві́та ‹
› ва́лак (5)
(8) сярдзі́та ‹
› валакардзі́н (11)
(4) Кі́та ‹
› валакі́тнік (10)
(6) ракі́та ‹
› валакі́тны (9)
(6) Мікі́та ‹
› валакі́тчык (10)
(6) каліта́ ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.
