Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 вінаваты, -ая, -ае; -ват, -а.
  1. Які правініўся ў чым-н., зрабіў злачынства. Прызнаць вінаватым. ▪ [Толя:] — Тут не адзін дырэктар вінаваты. Не ўсе навучыліся дабро сваё, сваю працу як след шанаваць. ← Янка Брыль. Віктар стаяў, апусціўшы галаву, і сапраўды адчуваў сябе вінаватым. ← Янка Маўр. // у знач. назоўнік вінаваты, -ага, мужчынскі род Віноўнік. І правы і вінаваты.
  2. Які з'яўляецца прычынай чаго-н. Алеська.. скрыва пазірала і на Любу, быццам тая вінавата была ў яе гневе. ← Рыгор Мурашка. Шышак — безліч, а спадчыны сасна не пакінула. Мабыць, вінавата проста месца. ← Іван Навуменка.
  3. толькі поўн. ф. Які выяўляе ўсведамленне сваёй віны. Вінаваты голас. Вінаватая ўсмешка. ▪ Ліда спадылба вінаватым позіркам глядзіць на брата. ← Алесь Пальчэўскі.
  4. Які вінен каму-н., мае доўг. [Паўлік:] — Бацька мой.. не мог ніяк з даўгоў выбрацца — Сегенецкаму вінаваты быў гэтулькі, што маці.. па паўлета дарэмна яму жала. ← Кузьма Чорны. // у знач. назоўнік вінаваты, -ага, мужчынскі род Той, хто вінен каму-н., мае доўг. [Ціток:] — Хай мне паадрабляюць усе вінаватыя. ← Мікола Лобан. Не плаціць багаты, а вінаваты. ← Прыказка.
  •••
  Богу душою не вінаваты (вінны) — зусім не вінаваты.