гурціць

гэта

— набіваць на манеце рабро, абадок (гурціць манеты); збіраць, зганяць каго-небудзь у гурт

дзеяслоў
незакончанае трыванне
пераходны
незваротны
2-е спражэнне

праспрагаць дзеяслоў гурціць
утварыць дзеепрыслоўе
як правільна пісаць і куды ставіць націск

	словаформы
Пачатковая форма	гурці́ць
Цяперашні час 1-я асоба: я што раблю? мы што робім? 2-я асоба: ты што робіш? вы што робіце? 3-я асоба: ён-яна-яно што робіць? яны што робяць?	я гурчу́ мы гурці́м ты гурці́ш вы гурціце́ ён, яна, яно гурці́ць яны гурця́ць
Прошлы час што рабіла? што рабіў? што рабілі?	ж. гурці́ла м. гурці́ў н. гурці́ла мн. гурці́лі
Загадны лад 2-я асоба: ты што рабі? вы што рабіце?	ты гурці́ вы гурці́це
Дзеепрыслоўе цяперашні час: што робячы?	гурцячы́

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Як хочаш мяне лай, адно цераз плот не перакідай.

Сярод першых пятнаццаці рымскіх імператараў адзін толькі Клаўдзій не меў любоўных сувязей з мужчынамі. Гэта лічылася незвычайнымі паводзінамі і высмейвалася паэтамі і пісьменнікамі, якія казалі: кахаючы толькі жанчын, Клаўдзій сам стаў жанчынападобным.

БУДЗЬ ЯК ІМПЕРАТАР

hurcić — беларуская лацінка

Слова гурціць (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: