дваячыць

гэта

— павялічваць што-небудзь удвая; сумнявацца

дзеяслоў
незакончанае трыванне
пераходны / непераходны
незваротны
2-е спражэнне

праспрагаць дзеяслоў дваячыць
утварыць дзеепрыслоўе
як правільна пісаць і куды ставіць націск

	словаформы
Пачатковая форма	двая́чыць
Цяперашні час 1-я асоба: я што раблю? мы што робім? 2-я асоба: ты што робіш? вы што робіце? 3-я асоба: ён-яна-яно што робіць? яны што робяць?	я двая́чу мы двая́чым ты двая́чыш вы двая́чыце ён, яна, яно двая́чыць яны двая́чаць
Прошлы час што рабіла? што рабіў? што рабілі?	ж. двая́чыла м. двая́чыў н. двая́чыла мн. двая́чылі
Загадны лад 2-я асоба: ты што рабі? вы што рабіце?	ты двая́ч вы двая́чце
Дзеепрыслоўе цяперашні час: што робячы?	двая́чачы

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

марцовая пара — час заляцанняў, легкадумных паводзін (сакавіцкі час)
кот марцовы — распуснік, юрлівец, кныр, бабздыр, бабадур; пра немаладога — марцовы кавалер, стары бугай

Стаю на кухні, гатую. Падыходзіць сын і кажа: «Тат, калі я буду працаваць, я буду табе і прадукты купляць, і камуналку аплачваць!» Я аж праслязіўся. Яму 29 гадоў.

dvajačyć — беларуская лацінка

Слова дваячыць (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: