Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

гумар, -у, мужчынскі род
  1. Здольнасць заўважыць і паказаць у камічнай, дабрадушна-смешнай форме чые-н. слабасці, недахопы. Чалавек з гумарам. ▪ Брыгадзір расказвае пра хлопца з яўным замілаваннем, з гэткім харошым задушэўным гумарам. ← Уладзімір Дадзіёмаў.
  2. Мастацкі прыём у творах літаратуры і мастацтва, заснаваны на паказе чаго-н. у камічнай, дабрадушна-смешнай форме, а таксама літаратурны або мастацкі твор, заснаваны на гэтым прыёме. Аддзел сатыры і гумару ў газеце.
  3. Настрой, гумор. Князь насупіўся, што кухар папсаваў яму добры гумар. ← Максім Гарэцкі. Пан Крулеўскі не мог захаваць свайго добрага гумару. ← Якуб Колас.
   [Англ. humour.]

❌

гумар

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова гумар
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	гу́мар мн. гу́мары
Родны каго? чаго?	гу́мару мн. гу́мараў
Давальны каму? чаму?	гу́мару мн. гу́марам
Вінавальны каго? што?	гу́мар мн. гу́мары
Творны кім? чым?	гу́марам мн. гу́марамі
Месны у кім? у чым?	гу́мары мн. гу́марах
Клічная форма	— мн. —

100 мільярдаў галактык, у сярэднім у кожнай галактыцы 100 мільярдаў зорак, вакол кожнай зоркі 6 планет. Уяві, як табе пашанцавала нарадзіцца на планеце, на якой ёсць усё, што ты не любіш.

І ўсё, што ты любіш.

Слова гумар (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік гумар — у родным, давальным, творным і месным склоне

гумар

Навігатар

Мемчыкі