сурочваць

гэта

— сурочваць каго-небудзь, што-небудзь і без прамога дапаўнення

дзеяслоў
незакончанае трыванне
пераходны / непераходны
незваротны
1-е спражэнне

праспрагаць дзеяслоў сурочваць
утварыць дзеепрыслоўе
як правільна пісаць і куды ставіць націск

	словаформы
Пачатковая форма	суро́чваць
Цяперашні час 1-я асоба: я што раблю? мы што робім? 2-я асоба: ты што робіш? вы што робіце? 3-я асоба: ён-яна-яно што робіць? яны што робяць?	я суро́чваю мы суро́чваем ты суро́чваеш вы суро́чваеце ён, яна, яно суро́чвае яны суро́чваюць
Прошлы час што рабіла? што рабіў? што рабілі?	ж. суро́чвала м. суро́чваў н. суро́чвала мн. суро́чвалі
Загадны лад 2-я асоба: ты што рабі? вы што рабіце?	ты суро́чвай вы суро́чвайце
Дзеепрыслоўе цяперашні час: што робячы?	суро́чваючы

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

як скура́т на агні́ (круціцца, выкручвацца) — даказваць сваю непрычыннасць, невінаватасць у якой-н. справе, звычайна нядобрай, выгароджваць сябе; празмерна, залішне выкручвацца

— Мо пойдзем на шпацыр?
— Не магу, у мяне ўсё баліць.
— Пасля чаго?
— Пасля трыццаці.

suročvać — беларуская лацінка

Слова сурочваць (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: