STARNIK
STARNIK
аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
жаночы род
агульны, адушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне
праскланяць слова дзікуша
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
дзіку́ша мн. дзіку́шы |
| Родны каго? чаго? |
дзіку́шы мн. дзіку́ш |
| Давальны каму? чаму? |
дзіку́шы мн. дзіку́шам |
| Вінавальны каго? што? |
дзіку́шу мн. дзіку́ш |
| Творны кім? чым? |
дзіку́шай, дзіку́шаю мн. дзіку́шамі |
| Месны у кім? у чым? |
дзіку́шы мн. дзіку́шах |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
Дасць Бог дзень — дасць і спажытак.
Дасць Бог хлеба — дасць і да хлеба.
Хлеб даставаўся цяжка. Кінуць яго быў смяротны грэх. Абраніўшы, трэ было падняць кавалак, пацалаваць і сказаць: «Даруй, божухна». Хлеб абагаўлялі.
Уладзімір Караткевіч, «Зямля пад белымі крыламі»dzikuša — беларуская лацінка
Слова дзікуша (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік дзікуша — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове дзілінканне + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› дзіку́нскі (9)
(14) саломавалаку́ша ‹
› дзіку́нскі (9)
(12) сенавалаку́ша ‹
› дзіку́нства (10)
(6) маку́ша ‹
› дзілі́нканне (11)
(7) кліку́ша ‹
› дзілі́нкаць (10)
(7) Гарку́ша ‹
› Дзі́на (5)
(10) калакалу́ша ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.
