дзікуша

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, адушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова дзікуша
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	дзіку́ша мн. дзіку́шы
Родны каго? чаго?	дзіку́шы мн. дзіку́ш
Давальны каму? чаму?	дзіку́шы мн. дзіку́шам
Вінавальны каго? што?	дзіку́шу мн. дзіку́ш
Творны кім? чым?	дзіку́шай, дзіку́шаю мн. дзіку́шамі
Месны у кім? у чым?	дзіку́шы мн. дзіку́шах
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Жыццё крынічыць.

А дранікі смажаць ці пякуць?

Маці ля печы старанна Дранікі з бульбы пячэ. (Смагаровіч)
Назаўтра раніцай, яшчэ Сцепаніда не ўправілася напячы драчонікаў, як у дзедаву хату зайшоў старшыня калгаса. (Рылько)

dzikuša — беларуская лацінка

Слова дзікуша (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: