Дзіна

у слоўніках не сустракаецца

гэта

назоўнік
жаночы род
уласны, адушаўлёны, асабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова Дзіна
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	Дзі́на мн. Дзі́ны
Родны каго? чаго?	Дзі́ны мн. Дзі́н
Давальны каму? чаму?	Дзі́не мн. Дзі́нам
Вінавальны каго? што?	Дзі́ну мн. Дзі́н
Творны кім? чым?	Дзі́най, Дзі́наю мн. Дзі́намі
Месны у кім? у чым?	Дзі́не мн. Дзі́нах
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Для мужчыны крыніцай пакут выступае злая і сварлівая жонка, баба (Сварлівая жонка горш, чым каню хамут; Узяў пілку на сваю шыйку; Бог стварыў два зла: бабу і казла; Баба з пекла родам; У бабы душы няма), а для жанчыны — ліхі муж (Ліхога любіць — сябе губіць; Мужык не мядзведзь, а мяса аб’есць; Сам мужычок з кулачок, а зла як у казла).

— Што ты за жонка? Я ад ранку галодны хаджу!
— Чаго ходзіш? Сядзь!

Каб не сядзець без грошай, я лёг.

Dzina — беларуская лацінка

У СЛОЎНІКАХ НЯМА