дзюбанне

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова дзюбанне
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	дзю́банне мн. дзю́банні
Родны каго? чаго?	дзю́бання мн. дзю́банняў
Давальны каму? чаму?	дзю́банню мн. дзю́банням
Вінавальны каго? што?	дзю́банне мн. дзю́банні
Творны кім? чым?	дзю́баннем мн. дзю́баннямі
Месны у кім? у чым?	дзю́банні мн. дзю́баннях
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

мянці́ць — што, чым і без дапаўнення — гаварыць многа і без толку, гаварыць бязглуздзіцу; трапацца, лапатаць
мянта́шка — пра таго, хто многа і без толку гаворыць; трапло (пераноснае значэнне)

Языкі быццам з прывязі пазрываліся і мянцілі немаведама што. (Сабаленка)

.BY — гэта не бі-ўай і не бай
гэта БЫ
N A V A K A C Y I . B Y
U D U B A J . B Y
N A M A L D Y V Y . B Y
S K A R E J . B Y

mnie-b-danat.by

dziubannie — беларуская лацінка

Слова дзюбанне (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: