STARNIK
STARNIK
аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
жаночы род
агульны, адушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне
праскланяць слова дыхляціна
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
дыхля́ціна мн. дыхля́ціны |
| Родны каго? чаго? |
дыхля́ціны мн. дыхля́цінаў, дыхля́цін |
| Давальны каму? чаму? |
дыхля́ціне мн. дыхля́цінам |
| Вінавальны каго? што? |
дыхля́ціну мн. дыхля́цінаў, дыхля́цін |
| Творны кім? чым? |
дыхля́цінай, дыхля́цінаю мн. дыхля́цінамі |
| Месны у кім? у чым? |
дыхля́ціне мн. дыхля́цінах |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
Не мела баба клопату — купіла парася.
Не меў Саўка клопату, дык жонку ўзяў.
— Ты такі смачны пірог згатавала.
— Дзякуй.
— Аб'ядзенне проста, падзяліся сакрэтам.
— Я сплю з тваім хлопцам.
dychliacina — беларуская лацінка
Слова дыхляціна (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік дыхляціна — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове дыхляціна + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› дыхлортыазі́д (12)
(9) кісля́ціна ‹
› дыхлорфено́л (11)
(10) трухля́ціна ‹
› дыхлорэта́н (10)
(9) тухля́ціна ‹
› дыхну́ць (7)
(10) здыхля́ціна ‹
› дыхраі́зм (8)
(9) пашля́ціна ‹
› дыхраі́чны (9)
(10) кабыля́ціна ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.
Шклянка — для вады. Кантовая шклянка — гранёный стакан.
Конаўка — металічная пасудзіна з ручкай для піцця вады.
Кубак — невялікая, звычайна з ручкай, пасудзіна з гліны ці фарфору для піцця (па-польску філіжанка). У ВКЛ казалі не фарфоравы, а парцалянавы кубак. Аднаразовы кубачак — одноразовый стаканчик.
Келіх — вялікая, звычайна высокая чарка для віна.
Чара — пасудзіна для піцця віна (паэтычнае слова).
Куфель, кухаль — бакал для піва. (?) куфаль
Чарка — невялікая шклянка, прызначаная для піцця спіртных напіткаў (стопка).
Кілішак — чарка на ножцы («міні-келіх»).