Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

манна, -ы, жаночы род
  1. Ежа, якая, паводле біблейскага падання, сыпалася з неба яўрэям у час іх вандравання па пустыні.
  2. спецыяльны тэрмін Застыўшы сок некаторых раслін, прыгодны для ежы і для лякарства.
  3. размоўнае слова Тое, што і манныя крупы (гл. манны).
  •••
  Манна з неба не сыплецца — дарам нічога не прыходзіцца.
  Манна нябесная — што-н. нечаканае, дарэмнае.
  Спадзявацца на манну нябесную гл. спадзявацца.
  Чакаць манны нябеснай гл. чакаць.

❌

манна

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова манна
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	ма́нна мн. —
Родны каго? чаго?	ма́нны мн. —
Давальны каму? чаму?	ма́нне мн. —
Вінавальны каго? што?	ма́нну мн. —
Творны кім? чым?	ма́ннай, ма́ннаю мн. —
Месны у кім? у чым?	ма́нне мн. —
Клічная форма	— мн. —

Слова манна (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік манна — у родным, давальным, творным і месным склоне

Навігатар

Мемчыкі

Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.