панароўка

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова панароўка
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	панаро́ўка мн. панаро́ўкі
Родны каго? чаго?	панаро́ўкі мн. панаро́вак
Давальны каму? чаму?	панаро́ўцы мн. панаро́ўкам
Вінавальны каго? што?	панаро́ўку мн. панаро́ўкі
Творны кім? чым?	панаро́ўкай, панаро́ўкаю мн. панаро́ўкамі
Месны у кім? у чым?	панаро́ўцы мн. панаро́ўках
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Жураўлі прыляцелі, дзеўкі ашалелі.

зноў прыйшла вясна, а з ёю — і каханне
(сустракалі, гукалі вясну і ўсё такое...)

Расамаха — фальк. ’страшыдла ў вобразе жанчыны, у якой распушчаныя валасы і стальныя грудзі, ёю страшаць малых дзяцей’ / у руса́ўкі жэлезные цыцкі і косы роспушчэны

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы

panaroŭka — беларуская лацінка

Слова панароўка (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: