прынукванне

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова прынукванне
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	прыну́кванне мн. прыну́кванні
Родны каго? чаго?	прыну́квання мн. прыну́кванняў
Давальны каму? чаму?	прыну́кванню мн. прыну́кванням
Вінавальны каго? што?	прыну́кванне мн. прыну́кванні
Творны кім? чым?	прыну́кваннем мн. прыну́кваннямі
Месны у кім? у чым?	прыну́кванні мн. прыну́кваннях
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

з душы верне — пра што-н. вельмі непрыемнае, агіднае

канечне / канешне — гэта абавязкова
а «конечно, разумеется» — гэта вядома (ж), а як жа (анягож), безумоўна, бясспрэчна (відавочна), несумненна (несумнеўна), натуральна, (само сабой) зразумела, а ўжо ж

ну а то ж!

prynukvannie — беларуская лацінка

Слова прынукванне (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: