STARNIK
STARNIK
аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
мужчынскі род
агульны, адушаўлёны, асабовы
не скарачэнне
1-е скланенне
праскланяць слова самаўладца
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
самаўла́дца мн. самаўла́дцы |
| Родны каго? чаго? |
самаўла́дцы мн. самаўла́дцаў |
| Давальны каму? чаму? |
самаўла́дцу мн. самаўла́дцам |
| Вінавальны каго? што? |
самаўла́дцу мн. самаўла́дцаў |
| Творны кім? чым? |
самаўла́дцам мн. самаўла́дцамі |
| Месны у кім? у чым? |
самаўла́дцу мн. самаўла́дцах |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
Будзе й на крапіву мароз.
канечне / канешне — гэта абавязкова
а «конечно, разумеется» — гэта вядома (ж), а як жа (анягож), безумоўна, бясспрэчна (відавочна), несумненна (несумнеўна), натуральна, (само сабой) зразумела, а ўжо ж
samaŭladca — беларуская лацінка
Слова самаўладца (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік самаўладца — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове самаўлюбёнасць + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› самаўладнік (11)
(9) самагу́бца ‹
› самаўла́дны (10)
(8) падле́гца ‹
› самаўла́дства (12)
(5) но́гца ‹
› самаўлюбё́на (11)
(5) ра́дца ‹
› самаўлюбё́насць (14)
(7) дара́дца ‹
› самаўлюбё́ны (11)
(9) вынахо́дца ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.
