цаца

Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

цаца, -ы, жаночы род
  размоўнае слова
  1. Тое, чым можна забавіць дзіця; цацка. — Ты глянь, Валерык: бачыш — цаца! А вось сувойчык палатна. ← Якуб Колас.
  2. У мове дзяцей — што-н. вельмі харошае, прыемнае.
  3. Пра паслухмянае, выхаванае дзіця. [Настаўніца:] — Вы не злуйце на Ліпку, яна была ў нас. Сёння Ліпка — вялікая цаца! ← Янка Брыль. // звычайна у іранічным сэнсе Пра чалавека наогул. Клопату [Надзі] хапала. Работа, дзіця далося ў знакі, ды і ён, Пракопавіч, не цаца быў. ← Яўген Радкевіч.
  4. Пра таго, хто важнічае, мае вялікія прэтэнзіі. Маці ўжо цяпер меціцца хоць на якога-небудзь прымака, бо замуж да сябе такую цацу наўрад ці хто возьме. ← Аляксей Кулакоўскі. — Цаца не вялікая. Возьмеш посцілку, падушку і палезеш на гарышча. Там сена мяккае. ← Іван Сіўцоў. Што яна [Каця] ў разведцы разумее? Што яна за цаца такая, каб я перад ёю падымаў рукі ўгору? ← Іван Сяркоў.
  •••
  Добрая цаца — пра ненадзейнага, нядобрага, хітрага чалавека. — Ну, па ім [Андрэю Каржакевічу] то плакаць вельмі няма чаго. Гэты набудзе. Сам з чортавых зубоў можа вырваць, добрая цаца, — сказаў Рыгор Варанец. ← Кандрат Крапіва.
  Цаца-цаца, ды ў кішэнь — пра таго, хто не праміне ўзяць чужое, прысвоіць што-н.

❌

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	ца́ца мн. ца́цы
Родны каго? чаго?	ца́цы мн. ца́ц
Давальны каму? чаму?	ца́цы мн. ца́цам
Вінавальны каго? што?	ца́цу мн. ца́ц
Творны кім? чым?	ца́цай, ца́цаю мн. ца́цамі
Месны у кім? у чым?	ца́цы мн. ца́цах
Клічная форма	— мн. —

Слова цаца (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік цаца — у родным, давальным, творным і месным склоне

Навігатар

Мемчыкі