аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне
праскланяць слова цудота
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
цудо́та мн. цудо́ты |
| Родны каго? чаго? |
цудо́ты мн. цудо́таў, цудо́т |
| Давальны каму? чаму? |
цудо́це мн. цудо́там |
| Вінавальны каго? што? |
цудо́ту мн. цудо́ты |
| Творны кім? чым? |
цудо́тай, цудо́таю мн. цудо́тамі |
| Месны у кім? у чым? |
цудо́це мн. цудо́тах |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
мянці́ць — што, чым і без дапаўнення — гаварыць многа і без толку, гаварыць бязглуздзіцу; трапацца, лапатаць
мянта́шка — пра таго, хто многа і без толку гаворыць; трапло (пераноснае значэнне)
арахіс не арэх, клубніцы не ягады
агурок — ягадаcudota — беларуская лацінка
Слова цудота (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік цудота — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове цудоўнасць + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› цудне́ць (7)
(6) жудо́та ‹
› цу́дны (5)
(6) нудо́та ‹
› цудо́сны (7)
(7) брудо́та ‹
› цудо́тны (7)
(7) брыдо́та ‹
› цудо́ўна (7)
(6) бядо́та ‹
› цудо́ўнасць (10)
(7) слізо́та ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.
Шклянка — для вады. Кантовая шклянка — гранёный стакан.
Конаўка — металічная пасудзіна з ручкай для піцця вады.
Кубак — невялікая, звычайна з ручкай, пасудзіна з гліны ці фарфору для піцця (па-польску філіжанка). У ВКЛ казалі не фарфоравы, а парцалянавы кубак. Аднаразовы кубачак — одноразовый стаканчик.
Келіх — вялікая, звычайна высокая чарка для віна.
Чара — пасудзіна для піцця віна (паэтычнае слова).
Куфель, кухаль — бакал для піва. (?) куфаль
Чарка — невялікая шклянка, прызначаная для піцця спіртных напіткаў (стопка).
Кілішак — чарка на ножцы («міні-келіх»).