Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

чужаніца, -ы, мужчынскі род і жаночы род
  1. Чужы, нетутэйшы чалавек. [Арцём:] — Я — нетутэйшы. Я, можна сказаць, чужаніца гэтаму сялу. ← Алесь Бажко. // Іншаземны захопнік, вораг. Чужаніцы з далёкай ішлі стараны То крыжовым паходам, то лютай вайною. ← Сяргей Грахоўскі. Але не, не тая гэта Хата з смольнай сталяніцай, Тую хату грозным летам Падпалілі чужаніцы. ← Кастусь Кірэенка.
  2. Не родны, не сваяк. [Цыпруян:] — Ты мне чужая-чужаніца, а лепш за родную дачку. ← Лукаш Калюга. Так і жыў Мацей чужаніцай у хаце: ні госць, ні гаспадар. ← Алесь Пальчэўскі.
  3. Чалавек, які па духу, поглядах і пад. чужы якому-н. асяроддзю. Ён [Цімох] быў у калгасе гультай, Калгасу заўжды чужаніца. ← Якуб Колас.

❌

чужаніца

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, адушаўлёны, асабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова чужаніца
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	чужані́ца мн. чужані́цы
Родны каго? чаго?	чужані́цы мн. чужані́ц
Давальны каму? чаму?	чужані́цы мн. чужані́цам
Вінавальны каго? што?	чужані́цу мн. чужані́ц
Творны кім? чым?	чужані́цай, чужані́цаю мн. чужані́цамі
Месны у кім? у чым?	чужані́цы мн. чужані́цах
Клічная форма	— мн. —

Слова чужаніца (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік чужаніца — у родным, давальным, творным і месным склоне

чужаніца

Навігатар

Мемчыкі