Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

чыгун, -а і -у, мужчынскі род
1. -у. Сплаў жалеза з вугляродам, больш крохкі і менш коўкі, чым сталь, які прымяняецца для перапрацоўкі ў сталь і для вытворчасці літых вырабаў. Выплаўка чыгуну. Коўкі чыгун. ▪ Другі [сын] кажа [бацьку:] — На заводзе Быць хачу даўно я, Дзе чыгун ракою льецца, Дзе звініць сталь звонам. ← Янка Купала.
2. -а. Гаршчок з такога металу. Таіса пачала ставіць міскі і талеркі на стол, дастала з печы чыгун. ← Макар Паслядовіч. // Колькасць, аб'ём чаго-н., што ўваходзіць у такі гаршчок ці пасудзіну, змесціва такога гаршка ці пасудзіны. з'есці чыгун баршчу. Сагрэць чыгун вады. ▪ Раніцай Якавіха высыпала на стол чыгун-вядзёрнік бульбы ў мундзірах, налівала міску малака — садзіцеся і ешце. ← Мікола Лобан.

❌

чыгун

гэта

— пасудзіна

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова чыгун
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	чыгу́н мн. чыгуны́
Родны каго? чаго?	чыгуна́ мн. чыгуно́ў
Давальны каму? чаму?	чыгуну́ мн. чыгуна́м
Вінавальны каго? што?	чыгу́н мн. чыгуны́
Творны кім? чым?	чыгуно́м мн. чыгуна́мі
Месны у кім? у чым?	чыгуне́ мн. чыгуна́х
Клічная форма	— мн. —

Слова чыгун (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік чыгун — у родным, давальным, творным і месным склоне

чыгун

Навігатар

Мемчыкі