STARNIK
STARNIK
аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
мужчынскі род
агульны, адушаўлёны, асабовы
не скарачэнне
2-е скланенне
праскланяць слова маргун
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
маргу́н мн. маргуны́ |
| Родны каго? чаго? |
маргуна́ мн. маргуно́ў |
| Давальны каму? чаму? |
маргуну́ мн. маргуна́м |
| Вінавальны каго? што? |
маргуна́ мн. маргуно́ў |
| Творны кім? чым? |
маргуно́м мн. маргуна́мі |
| Месны у кім? у чым? |
маргуне́ мн. маргуна́х |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
Сёння паабедаем, а як заўтра — не ведаем.
— І хто мы з табой цяпер, сябры ці палюбоўнікі?..
Ён стаяў ля акна і маўчаў…
— Кім бы ты хацеў быць? — спытала яна зноў.
Ён паглядзеў у акно, на зорнае неба, і летуценна адказаў:
— Астранаўтам!
marhun — беларуская лацінка
Слова маргун (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік маргун — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове маргуха + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› маргіна́льнасць (14)
(7) джузгу́н ‹
› маргіна́льны (11)
(4) лгу́н ‹
› маргну́ць (8)
(5) ілгу́н ‹
› Маргуно́ў (8)
(7) стрыгу́н ‹
› маргу́ха (7)
(5) чыгу́н ‹
› мардабо́й (8)
(5) чыгу́н ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.
