STARNIK
STARNIK
аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне
праскланяць слова шкурачка
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
шку́рачка мн. шку́рачкі |
| Родны каго? чаго? |
шку́рачкі мн. шку́рачак |
| Давальны каму? чаму? |
шку́рачцы мн. шку́рачкам |
| Вінавальны каго? што? |
шку́рачку мн. шку́рачкі |
| Творны кім? чым? |
шку́рачкай, шку́рачкаю мн. шку́рачкамі |
| Месны у кім? у чым? |
шку́рачцы мн. шку́рачках |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
Чужое ўзяць — сваё згубіць.
Не бяры чужога: аддасі сваё.
Ты па чужое, а чорт па тваё.
— Вы будзеце ўдзельнічаць у групавушцы?
— А хто ўдзельнічае?
— Вы, я і ваша жонка.
— Вы што, здурнелі?!
— Ну, тады я вас выкрэсліваю.
škuračka — беларуская лацінка
Слова шкурачка (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік шкурачка — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове шкурка + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› шкураці́на (9)
(9) кузу́рачка ‹
› шкураці́нка (10)
(7) ку́рачка ‹
› шкура́ць (7)
(8) ску́рачка ‹
› шку́рка (6)
(8) жму́рачка ‹
› шкурле́пка (9)
(7) цу́рачка ‹
› шку́рнік (7)
(9) бачу́рачка ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.
