аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне
праскланяць слова шчокат
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
шчо́кат мн. шчо́каты |
| Родны каго? чаго? |
шчо́кату мн. шчо́катаў |
| Давальны каму? чаму? |
шчо́кату мн. шчо́катам |
| Вінавальны каго? што? |
шчо́кат мн. шчо́каты |
| Творны кім? чым? |
шчо́катам мн. шчо́катамі |
| Месны у кім? у чым? |
шчо́каце мн. шчо́катах |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
Для мужчыны крыніцай пакут выступае злая і сварлівая жонка, баба (Сварлівая жонка горш, чым каню хамут; Узяў пілку на сваю шыйку; Бог стварыў два зла: бабу і казла; Баба з пекла родам; У бабы душы няма), а для жанчыны — ліхі муж (Ліхога любіць — сябе губіць; Мужык не мядзведзь, а мяса аб’есць; Сам мужычок з кулачок, а зла як у казла).
Прачнуўся пасля бурнай ночы ў яе дома, бачыш падручнікі за 9 клас, а яна кажа: «Не хвалюйся, гэта старэйшай сястры».
ščokat — беларуская лацінка
Слова шчокат (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік шчокат — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове шчолак + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› шчо́дры (6)
(7) стро́кат ‹
› шчо́дрыцца (9)
(5) со́кат ‹
› шчо́кавы (7)
(5) цо́кат ‹
› шчо́лак (6)
(6) ка́ркат ‹
› шчо́лач (6)
(7) цві́ркат ‹
› шчолачараствара́льны (19)
(6) гі́ркат ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.