STARNIK
STARNIK
аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне
праскланяць слова шчоўканне
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
шчо́ўканне мн. шчо́ўканні |
| Родны каго? чаго? |
шчо́ўкання мн. шчо́ўканняў |
| Давальны каму? чаму? |
шчо́ўканню мн. шчо́ўканням |
| Вінавальны каго? што? |
шчо́ўканне мн. шчо́ўканні |
| Творны кім? чым? |
шчо́ўканнем мн. шчо́ўканнямі |
| Месны у кім? у чым? |
шчо́ўканні мн. шчо́ўканнях |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
Ад усіх бочак шпунт; пад усе бочкі шпунт — пра чалавека, якога калі трэба і калі не трэба пасылаюць выконваць розныя даручэнні, просьбы.
Польск. szpunt ад ням. spund.адклейка (слэнг, пол. odklejka)
стан адарванасці ад рэчаіснасці
ščoŭkannie — беларуская лацінка
Слова шчоўканне (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік шчоўканне — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове шчочка + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› Шчо́ткін (7)
(11) здаро́ўканне ‹
› шчо́ўк (5)
(10) зато́ўканне ‹
› шчо́ўк (5)
(10) нато́ўканне ‹
› шчо́ўкацца (9)
(8) цы́ўканне ‹
› шчо́ўкаць (8)
(7) я́ўканне ‹
› шчо́ўкнуць (9)
(8) зя́ўканне ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.
