Скарына

гэта

назоўнік
мужчынскі род
уласны, адушаўлёны, асабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова Скарына
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	Скары́на мн. —
Родны каго? чаго?	Скары́ны мн. —
Давальны каму? чаму?	Скары́не мн. —
Вінавальны каго? што?	Скары́ну мн. —
Творны кім? чым?	Скары́нам мн. —
Месны у кім? у чым?	Скары́не мн. —
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Для мужчыны крыніцай пакут выступае злая і сварлівая жонка, баба (Сварлівая жонка горш, чым каню хамут; Узяў пілку на сваю шыйку; Бог стварыў два зла: бабу і казла; Баба з пекла родам; У бабы душы няма), а для жанчыны — ліхі муж (Ліхога любіць — сябе губіць; Мужык не мядзведзь, а мяса аб’есць; Сам мужычок з кулачок, а зла як у казла).

Як сказаў адзін разумны чалавек, не памятаю ўжо як яго звалі, і забыўся ўжо, што ён сказаў, але думка была добрая.

Skaryna — беларуская лацінка

Слова Скарына (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: