лужыць

гэта

дзеяслоў
незакончанае трыванне
пераходны
незваротны
2-е спражэнне

праспрагаць дзеяслоў лужыць
утварыць дзеепрыслоўе
як правільна пісаць і куды ставіць націск

	словаформы
Пачатковая форма	лу́жыць
Цяперашні час 1-я асоба: я што раблю? мы што робім? 2-я асоба: ты што робіш? вы што робіце? 3-я асоба: ён-яна-яно што робіць? яны што робяць?	я лу́жу мы лу́жым ты лу́жыш вы лу́жыце ён, яна, яно лу́жыць яны лу́жаць
Прошлы час што рабіла? што рабіў? што рабілі?	ж. лу́жыла м. лу́жыў н. лу́жыла мн. лу́жылі
Загадны лад 2-я асоба: ты што рабі? вы што рабіце?	ты лу́ж вы лу́жце
Дзеепрыслоўе цяперашні час: што робячы?	лу́жачы

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

кадук яго ведае — нічога невядома (пра каго‑, што‑н.)
кадук з ім = хай, няхай будзе так

халера з ёй / чорт з табой
ліха з вамі / пярун з імі

Бацька: Сынку, цябе ўсынавілі.
Сын: Што?! Я ведаў гэта! Я хачу сустрэцца са сваімі біялагічнымі бацькамі!
Бацька: Мы твае біялагічныя бацькі. Цяпер збірайся, новыя забяруць цябе праз 20 хвілін.

lužyć — беларуская лацінка

Слова лужыць (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: