Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

дзіда, -ы, ДМ -дзе, жаночы род
Старадаўняй колючая зброя ў выглядзе доўгага дрэўка з вострым металічным наканечнікам; піка. А вораг тут, ля гарадской сцяны, І чуцен звон ягоны: звіняць страмёны, Мячы і дзіды звоняць. ← Янка Сіпакоў. Варта, разумеючы, што справы дрэнь, ашчацінілася дзідамі. ← Уладзімір Караткевіч. // пераноснае значэнне Пра што-н. вострае і доўгае. Там, дзе зайшло сонца, далёка за полем у небе тырчала вострая і доўгая чорная дзіда ад касцёла. ← Іван Пташнікаў.

❌

UK: spear
брыт. [spɪə(r)]
амер. [spɪr]

noun

:: a weapon consisting of a pole with a sharp, usually metal, point at one end, that is either thrown or held in the hand // a long weapon with a sharp point at one end used for hunting
:: a thrusting or throwing weapon with long shaft and sharp head or blade

"We'll make spears. Hundreds of them. Long spears, twice as long as a man." - William Wallace (Mel Gibson)
Braveheart (1995)

:: a sharp-pointed instrument with barbs used in spearing fish

копьё, пика

дзіда

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова дзіда
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	дзі́да мн. дзі́ды
Родны каго? чаго?	дзі́ды мн. дзі́д
Давальны каму? чаму?	дзі́дзе мн. дзі́дам
Вінавальны каго? што?	дзі́ду мн. дзі́ды
Творны кім? чым?	дзі́дай, дзі́даю мн. дзі́дамі
Месны у кім? у чым?	дзі́дзе мн. дзі́дах
Клічная форма	— мн. —

Слова дзіда (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік дзіда — у родным, давальным, творным і месным склоне

дзіда

Навігатар

Мемчыкі