STARNIK
STARNIK
аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне
праскланяць слова дэсульфурацыя
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
дэсульфура́цыя мн. дэсульфура́цыі |
| Родны каго? чаго? |
дэсульфура́цыі мн. дэсульфура́цый, дэсульфура́цыяў |
| Давальны каму? чаму? |
дэсульфура́цыі мн. дэсульфура́цыям |
| Вінавальны каго? што? |
дэсульфура́цыю мн. дэсульфура́цыі |
| Творны кім? чым? |
дэсульфура́цыяй, дэсульфура́цыяю мн. дэсульфура́цыямі |
| Месны у кім? у чым? |
дэсульфура́цыі мн. дэсульфура́цыях |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
клёпкі ў галаве не стае (не хапае) — пра дурнаватага, з дзівацтвамі чалавека
трэцяй бэлькі нестае; пятае клёпкі бракуе; без пятай дошчачкі; не ўсе дома ў каго (пра дзівака, чалавека ненармальнага, прыдуркаватага)— Шаноўны, што вы тут робіце?
— Чакаю самалёт.
— Які шчэ самалёт у маёй шафе?!
— Самалёт, на якім вы леціце́ сёння ў камандзіроўку.
desuĺfuracyja — беларуская лацінка
Слова дэсульфурацыя (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік дэсульфурацыя — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове дэсцэндэнт + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› дэсульфітацы́йны (15)
(9) абтура́цыя ‹
› дэсульфіта́цыя (13)
(12) структурацыя ‹
› дэсульфура́тар (13)
(14) рэструктура́цыя ‹
› дэсцэндэ́нт (10)
(18) гідрадэсульфурацыя ‹
› дэсюдэпо́рт (10)
(10) тэзаўра́цыя ‹
› дэтабуіза́цыя (12)
(12) дэтэзаўра́цыя ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.
