мы абнавілі спэл-чэкер...

ацаніце

ў
і
павучы́нка — назоўнік павучы́ны — прыметнік
канцэпт

павучынне

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова павучынне
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон адзіночны лік
множны лік
Назоўны
хто? што?		 павучы́нне

мн.  павучы́нні
Родны
каго? чаго?		 павучы́ння

мн.  павучы́нняў
Давальны
каму? чаму?		 павучы́нню

мн.  павучы́нням
Вінавальны
каго? што?		 павучы́нне

мн.  павучы́нні
Творны
кім? чым?		 павучы́ннем

мн.  павучы́ннямі
Месны
у кім? у чым?		 павучы́нні

мн.  павучы́ннях
Клічная форма —

мн.  —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

На Бога спадзявайся, але і сам старайся.
Божа, памажы, а сам не ляжы (але й сам падбяжы).
Працуй, нябожа, то і Бог паможа.

нябожа — ласкавы або спачувальны зварот да малодшага па гадах

Да жанчыны яго мары я трошачкі не дамаўчала.


pavučynnie — беларуская лацінка

Слова павучынне (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

назоўнік павучынне — у родным, давальным, творным і месным склоне

дзе паставіць націск у слове павучэнне + часціна мовы

выпадковае

спецпошук

правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0


› паву́чы (6)

(9) жабуры́нне ‹

› павучы́на (8)

(10) благачы́нне ‹

› павучы́нка (9)

(7) начы́нне ‹

› павучы́ны (8)

(9) калашы́нне ‹

› павучы́цца (9)

(9) шалушы́нне ‹

› павучы́ць (8)

(9) лапушы́нне ‹


Мемчыкі

трохмоўны цэннік

Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.

цяжкі характар