Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

арфа¹, -ы; Родны склон мн. -аў; жаночы род
  Шчыпковы музычны інструмент у выглядзе вялікай трохвугольнай рамы з нацягнутымі на ёй струнамі.
  •••
  Эолава арфа — скрынка з тонкіх дошчачак з нацягнутымі на ёй струнамі, якія гучаць пад дзеяннем ветру (ад імя міфічнага грэчаскага ўладара вятроў Эола).
   [Ням. Harfe.]
арфа², -ы; Родны склон мн. -аў; жаночы род
  Сельскагаспадарчая машына для ачысткі зерня пасля малацьбы ад мякіны і смецця. Стаяць пад крытым дахам Арфы, сеялкі, плугі. ← Міхась Калачынскі.

❌

арфа

гэта

— музычны інструмент

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова арфа
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	а́рфа мн. а́рфы
Родны каго? чаго?	а́рфы мн. а́рфаў
Давальны каму? чаму?	а́рфе мн. а́рфам
Вінавальны каго? што?	а́рфу мн. а́рфы
Творны кім? чым?	а́рфай, а́рфаю мн. а́рфамі
Месны у кім? у чым?	а́рфе мн. а́рфах
Клічная форма	— мн. —

скарбніца

Бойся быка спераду, каня — ззаду, а дурня — з усіх чатырох бакоў.

— Якая смачная ў вас гарбата, што гэта за гатунак?
— Гэта каньяк…

можна казаць «чай», але мованацыкі вас з’ядуць

Слова арфа (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік арфа — у родным, давальным, творным і месным склоне

арфа

Навігатар

Мемчыкі