Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 струна, -ы; мн. струны (з лічэбнік 2, 3, 4 струны), струн; жаночы род
  1. Пруткая ніць (металічная, жыльная і пад.) у музычных інструментах, якая пры вібрацыі звініць. Тая скрыпка так іграе, так выразна вымаўляе, што аж чуецца вясковым, як са струн злятаюць словы. ← Уладзімір Дубоўка. Часам Вася браў у рукі гітару, удараў па яе звонкіх струнах, і ў лагеры з рознымі варыяцыямі гучала «сто адна» прыпеўка. ← Георгій Шчарбатаў.
  2. пераноснае значэнне; чаго або якая. Асаблівасць характару, душэўная якасць. Адчувалася, што многа ведае гэты чалавек, уся калгасная азбука ў яго на далоні, але як выклікаць яго на шчырасць, як закрануць жывую струну ягонай душы. ← Іван Пташнікаў. Чалавека заўсёды радуе вясна, яна будзіць глыбокія струны яго душы, кліча быць маладым і дужым. ← Аркадзь Марціновіч. Джулія, пэўна, зразумеўшы, што зачапіла балючую струну ў ягонай [Іванавай] душы, таксама зважліва змоўкла. ← Васіль Быкаў.
  3. спецыяльны тэрмін Ніць, вяроўка і пад., туга нацягнутыя на што-н. і выкарыстаныя ў розных прыстасаваннях. Струны тэніснай ракеткі. ▪ Хораша выглядае .. [плотка] на кручку, калі, трапечучы на валасяной струне, набліжаецца да прагных пальцаў жывым, мокрым срэбрам лускі. ← Янка Брыль.
  •••
  Акорд струн гл. акорд.
  Спінная струна — хорда (у 2 знач.).
  Слабая струна — тое, што і слабая струнка (гл. струнка).
  Трымаць у струне гл. трымаць.